Floris van Delft over theater op de werkvloer met Denkend aan Holland.
Floris van Delft is de schrijver en regisseur van de theatervoorstelling Denkend aan Holland, een samenwerking tussen zijn theatergezelschap WAT WE DOEN en NewBees INC. In dit gesprek vertelt hij over zijn achtergrond, de kracht van theater op de werkvloer en wat hij hoopt dat mensen meenemen uit de voorstelling.
Floris, kun je jezelf kort voorstellen?
Ik ben vader van twee kinderen en woon in Rotterdam. Ik heb ooit in een ver verleden theologie gestudeerd, maar ben daarna gaan regisseren. Ik maak altijd werk dat zich verhoudt tot maatschappelijke dilemma’s waar we in deze tijd mee te maken hebben. Als je het helemaal inkookt, gaat het meestal over rechtvaardigheid en de vraagstukken daaromheen. Vaak werk ik met groepen die zelf niet gehoord worden in het debat. Ik heb veel werk gemaakt over gedetineerden, jongeren en mensen in azc’s. En nu dus met Denkend aan Holland over mensen die hier net een verblijfsvergunning hebben en hun weg zoeken in de Nederlandse samenleving.
Hoe is de samenwerking met NewBees INC. tot stand gekomen?
Het begon nu alweer zes jaar geleden met het project Hoe ik talent voor het leven kreeg. Eerst was het voor ons beiden als kleine organisaties een manier om een groot project te kunnen doen. Maar we vonden elkaar al snel in een gedeelde visie en waarden, terwijl onze expertises juist complementair waren. En zo konden we samen iets groters doen voor nieuwkomers in Nederland.
We hebben toen dat enorme project uit de grond gestampt, met corona er nog tussendoor. En toen was het na anderhalf jaar klaar. Maar we hadden zoveel geïnvesteerd in tijd, geld, maar ook in mensen, contacten, kennis en netwerk. Wat doe je daar dan mee? Dat voelde zo onaf. Dat is blijven borrelen, en uiteindelijk is Denkend aan Holland daaruit voortgekomen.
Jullie brengen de voorstelling op werkvloeren. Zie jij daar een verschil in hoe dat kan bijdragen aan verandering vergeleken met een traditionele training?
Ik geloof gewoon heel erg in de kracht van theater. Iets ervaren is een hele sterke trigger om na te denken over gedrag en je eigen perspectief. Ik denk dat het een veel sterkere prikkel is dan een PowerPointpresentatie.
Ik heb ooit een aantal shows gemaakt met een illusionist die zei: “Onze geest maakt geen onderscheid tussen fantasie en werkelijkheid.” Dat geloof ik heel erg. Daarom kan je meeleven met personages op het podium die heel anders zijn dan je zelf bent.
Dat geldt ook als je verhalen vertelt van mensen die nieuw in ons land zijn en hun weg zoeken. Wat je ook voor politieke overtuigingen of ideeën hebt over die groepen, iedereen wordt geraakt door het persoonlijke verhaal. Theater kan een groot dilemma, wat in het nieuws altijd gaat over statistieken, aantallen en incidenten, vertalen naar het menselijke verhaal. Een verhaal over individuen die proberen hun leven te leiden en die worstelen met dezelfde dingen als wij: eenzaamheid, angst, verlangen, de behoefte aan contact en nabijheid.
Is het spannend om niet op een podium te spelen, maar op werkvloeren?
Ja, heel spannend! Maar ook heel leuk. Het spannende is dat je niet in een theatercontext zit, maar in een werkcontext. Mensen ervaren het anders. Je zit daar op een vrijdagochtend met mensen waarvan een aantal denkt: “Oh, wat leuk”, maar anderen denken “Eigenlijk had ik nu mails moeten beantwoorden” of “Ik had nu een overleg kunnen hebben”. En in het theater nodigen we het publiek ‘bij ons’ uit en hebben we controle over de omstandigheden, maar nu spelen we op hun terrein. Dat is spannend, maar maakt het ook interessant.
De samenwerking met NewBees is een enorm cadeau voor ons, omdat we elkaar ook nu weer versterken. Want we bereiken mensen die we anders waarschijnlijk niet naar de voorstelling zouden komen en die ook nog eens in gesprek gaan met elkaar. Als wij die netwerken die NewBees heeft zouden moeten opbouwen in de bedrijfswereld, dan komen we er wel, maar veel minder snel.
Is theater op de werkvloer iets wat vaker gebeurt?
Het gebeurt wel, maar meestal is het toegepaster. Bijvoorbeeld: je maakt scènes die over herkenbare situaties op de werkvloer rondom inclusiviteit en diversiteit gaan, en daarna bespreek je: wat hebben we gezien, wat zouden we anders doen?
Maar Denkend aan Holland is een rijk, persoonlijk verhaal dat bij iedereen andere snaren raakt. In de dialoogsessies die NewBees INC. na de voorstelling faciliteert, kunnen mensen hierover met elkaar in gesprek gaan.
Wat wil je dat mensen echt meenemen uit Denkend aan Holland?
Ik hoop dat mensen het gaan ervaren als een verhaal dat ook van hen had kunnen zijn. Er zit vaak een soort exotisme omheen van “oh kijk, die komt van ver en maakt dit mee”. Maar we hebben heel hard gewerkt om er een verhaal van te maken dat in de basis gaat over iemand die op zoek is naar echt contact.
Ik hoop dat mensen zich verhouden tot het algemeen menselijke van de situatie, en niet alleen het specifieke. Een deel gaat natuurlijk over bureaucratie, je verhouden tot regelgeving en normen en waarden die je niet kent. Maar uiteindelijk hoop ik dat mensen zich afvragen: is het goed zoals het gaat? Dat is waarvoor we het doen.
Merk je dat er op de werkvloer nog winst te behalen valt in het bespreekbaar maken van grenzen, inclusiever samenwerken en het creëren van een veiligere werkomgeving? Neem gerust contact met ons op!